вторник, 23 сентября 2014 г.

ՀԵ՜Յ- ՀԵ՜Յ, ԵՍ ՀԵՐՀԵՐՈՒՄ ԵՄ...



Հե՜յ-հե՜յ, ես Հերհերում եմ...
Ծիսակարգային ճամփորդությունը վերջապես կայացավ...Ինձ թվում է, թե այդ այցելությունից Տիեզերքում ինչ- որ բան է փոխվել` այնտեղից ինձ համար դրական իրադարձությունների մի ամբողջ փաթեթ է պատրաստվել, որն  անձրևի տեսքով գլխիս  թափվեց....

четверг, 21 августа 2014 г.

ԱՐԾՐՈՒՆՅԱՆԱԿԱՆ ԷՍՔԻԶՆԵՐ






Օգոստոսի 20-ը չորեքշաբթի օր է, թվում է`ոչնչով չտարբերվող ամենասովորական աշխատանքային օրերից մեկը: Մենք այդ օրն առավոտյան մեքենայով Սևանի Արևիկ գյուղից Վարդենիս քաղաք ենք ուղևորվում: Ու առիթը կրկին Էդուարդ Արծրունյանն է:Ամեն անգամ նա ինձ Հայաստանի այս կամ այն անկյունն է նետում` ուզում է, որ ես իր նման հայրենաճանաչ լինեմ, ուզում է, որ գրիս հերոսներն իր կտավների կերպարների նման սովորական հայ մարդը լինի, որ  ես էլ իր նման զգամ ու սիրեմ Հայրենիքս….

среда, 16 июля 2014 г.

ՇԱՐԱ ՏԱԼՅԱՆ ՋԱ՜Ն

 
Շարա Տալյան ասելիս`  ժպիտ է ծնվում դեմքիս... Նրա կյանքին և ստեղծագործությանը ծանոթացա 2003 թվականի ամռանը, երբ համալսարանն ավարտելով ինձ տվեցի հաճելի գրքերի ընթերցանությանը, որոնցից առաջինը մեծ երգչին նվիրված գրքի ընթերցանությունն էր:

среда, 4 июня 2014 г.

ГЮМРИ- МОЯ ЛЮБОВЬ

АНАИТ КОРЮН

Гюмри – не место моего рождения, а город моего детства и первой любви, это мой дед Арам и отец Корюн. Обоих сейчас нет, они ушли, растворились, став частицей этого города. Я не еду в Гюмри, он пуст для меня без этих двух прекрасных мужчин. Люблю его издалека – так лучше. Это дает мне возможность по-новому  ощутить вкус к жизни. От Еревана до Гюмри 126 километров, но между ними – большая разница. Каждый гюмриец – потенциальный поэт и художник, в силу этого количество переходит в качество. “Это от нашей земли и воды – уверены гюмрийцы, - главное родиться в Гюмри, а дальше, где бы они не оказались, всплывает сущность гюмрийца.

среда, 14 мая 2014 г.

ՄԻ ՈՐՄՆԱՆԿԱՐԻ ՀԵՏՔԵՐՈՎ...


Այսուհետ Էջմիածին այցելելիս ոչ  թե քայլերս Մայր եկեղեցի կուղղեմ, այլ Գևորգյան ճեմարան` այնտեղ  գտնվող կոմիտասյան որմնանկարով  հիանալու համար: Անկեղծ ասած, երբ տեղեկացա  որմնանկարի մասին , մտքովս չէր անցում, որ այդ տեսակ յուրօրինակ հորինվածքով մշակութային հուշարձանի եմ հանդիպելու:  

среда, 7 мая 2014 г.

ԸՆԴԱՄԵՆԸ `ՍԵՐ ԵՎ ՀՈԳԱՏԱՐՈՒԹՅՈՒՆ...


Խաչատուր Իսկանդարյանին վաղուց եմ ճանաչում` 5 տարի առաջ էր, երբ  Գեղարվեստի ակադեմիայի ուսանողներին Վարպետի արվեստանոց այցելության էի տարել: Հիշում եմ` ցուրտ ձմեռ էր, սակայն արվեստագետի արվեստանոցում մի իսկական արվեստային հրավառություն  էր`  մոտ 2 ժամ  ջերմացանք իսկանդարյանական արվեստով:

пятница, 2 мая 2014 г.

ԼՈՒՅՍ ԼՈՒՍԻՆԵ

 1937-1992
Լուսինե Զաքարյանին կյանքումս մեկ անգամ եմ տեսել`Էջմիածնում` կիրակնօրյա պատարագի ժամանակ,  սպիտակ ասեղնագործ գլխաշորը գլխին, աչքերը փակ երգելիս: Խնկաբույր եկեղեցին մշուշոտ էր` գրեթե շարժվելու տեղ չկար: Ու բոլորի հայացքը Լուսինեին էր ուղղված  ... Նրան  եկեղեցում անակնկալ հանդիպելու  փաստից մի տեսակ շշմել էի ու  աչքերս առանց թարթելու, անշարժացած  ու  շունչս պահած Լուսինեին էի նայում`ախր միայն հեռուստացույցով էի նրան տեսել ու ընդամենը 9 տարեկան էի...