ԱՐԾՐՈՒՆՅԱՆԻՆ ՀԻՇԵԼԻՍ...

_ Խոսել մի մարդու մասին, ով քո բարեկամն է և այժմ չկա, շատ դժվար է,_ հուզմունքից փոքր-ինչ երերուն ձայնով այսպես է սկսում մեր զրույցը Գյումրու Մարզային գրադարանի գլխավոր մատենագետ Լուսիկ Արծրունյանը: Դժվար է ասել՝ կարո՞տը, արվեստագետին ներկայացնելու պատասխանատվությու՞նը, թե՞ այլ բան թույլ նշմարվող դող է ներարկել նրա ձեռքերին, բայց երանելի հուշերի հոսքը, որ կծիկված էր առանձին հիշողություններից ագուցված թելիկներից, մեղմ ժպիտ է երիզել դեմքին: Զրուցակիցս նկարիչ Էդուարդ Արծրունյանի հորեղբոր աղջիկն է: Գետինը դեռ սպիտակ հանդերձ էր կրում, երբ պայմանավորվեցինք զրուցել նկարչի մասին, բայց մինչ կհաղթահարվեր պատվարող իրադարձությունների շղթան, ու զրույցը, վերջապես, կկայանար, արևն արդեն չարաճճիորեն զվարճանում էր ցրտին սովոր գյումրեցիների հետ: Եվ ահա օգոստոսյան տապին Մարզային գրադարանի արվեստի բաժնի զով ու հյուրընկալ սրահում գրքերի լուռ ընկերակցությունն ու քաղցրալուր մեղեդին ներդաշնակվում են մեր զգացողություններին:

ԱՐԱՂ ՈՒ ՋՈՒՐ...

 Կեսդարյա ժամանակահատվածը չի խաթարել Արզնու ձորի բնապատկերը: Հանքային աղբյուրների, գետի, բնության և   մատուռի  ամբողջականության մեջ Արփիկ տատը վաղուց է իր տեղը գտել: Նա 50 տարի  իր ամեն օրն  այս ձորում է անցկացրել: Վերջերս նա վատառողջ է, այդ է պատճառը, որ մեր հանդիպում կայացավ նրա տանը:

ԻՆՉՊԻՍԻ ՄԱՐԴ ,ԱՅՆՊԻՍԻ ԱՐՎԵՍՏ

Նոյեմբերի վերջերին էր, երբ մեքենայով երթևեկելիս Լենիգրադյան փողոցի կանգառներից մեկում   Ֆելիքս Եղիազարյանին տեսա: Մտածեցի` ինչ լավ է` նկարիչը Հայրենիք է վերադարձել: Որոշ ժամանակ անց էլ մամուլից տեղեկացա, որ օրեր առաջ ԱՄՆ-ում` երկար հիվանդությունից հետո, նկարիչը վախճանվել է: Անկեղծ ասած, այդ լուրը ցնցեց ինձ` նախ այն, որ նկարիչն այլևս չկա և այն, որ քանիերորդ անգամ նման խոհրդավոր իրավիճակների եմ բախվում: 

Տարիներ առաջ նկարչի մասին նյութ էի հրապարակել ու իմ արխիվում նրա աշխատանքների մի քանի լուսանկարներ են պահպանվում,այսօր դրանք  մեծ սիրով արվեստասերի դատին եմ հանձնում: Այս կերպ  ինձ թեթևացած եմ զգում, բացի այդ շատ եմ ուզում, որ Ֆելիքս Եղիազարյան արվեստագետին Դուք ևս ճանաչեք. նա շատ արժանի է:

EDUARD ARTSRUNYAN. L’ARTISTE DES ARTISTES

   L'artiste peingnait sa dernière toile, et il ne savait pas à ce sujet, personne ne savait à cela. La rose rouge à ma main, le couvre-chef enveloppé à ma tête , je jouissais le plus   beau moment de ma vie.  Sous les sons paisibles de voix de Frank Sinatra baissait une belle  soirée tranquille du jour de l’an.

ԱՐԾՐՈՒՆՅԱՆԸ` ՆԵՐՇՆՉԱՆՔԻ ԱՂԲՅՈՒՐ

Այսօր անակնկալներով ու շրջադարձերով հարուստ օր էր` չեմ մանրամասնի, միայն մեկի   մասին կպատմեմ, որն ինձ ու Էդուարդ Արծրունյան էջին մատուցեց ռումինաբնակ երիտասարդ նկարիչ Սիլվյու Պարասկանը:

ՀԵ՜Յ- ՀԵ՜Յ, ԵՍ ՀԵՐՀԵՐՈՒՄ ԵՄ...

Հե՜յ-հե՜յ, ես Հերհերում եմ...
Ծիսակարգային ճամփորդությունը վերջապես կայացավ...Ինձ թվում է, թե այդ այցելությունից Տիեզերքում ինչ- որ բան է փոխվել` այնտեղից ինձ համար դրական իրադարձությունների մի ամբողջ փաթեթ է պատրաստվել, որն  անձրևի տեսքով գլխիս  թափվեց....

ԱՐԾՐՈՒՆՅԱՆԱԿԱՆ ԷՍՔԻԶՆԵՐ

 

Օգոստոսի 20-ը չորեքշաբթի օր է, թվում է`ոչնչով չտարբերվող ամենասովորական աշխատանքային օրերից մեկը: Մենք այդ օրն առավոտյան մեքենայով Սևանի Արևիկ գյուղից Վարդենիս քաղաք ենք ուղևորվում: Ու առիթը կրկին Էդուարդ Արծրունյանն է:Ամեն անգամ նա ինձ Հայաստանի այս կամ այն անկյունն է նետում` ուզում է, որ ես իր նման հայրենաճանաչ լինեմ, ուզում է, որ գրիս հերոսներն իր կտավների կերպարների նման սովորական հայ մարդը լինի, որ  ես էլ իր նման զգամ ու սիրեմ Հայրենիքս….